تیر های تنم تنیده از گیلاسی که گرازه می کشد

 روی نیمکتی که کلاغ سفید لم داده

نوک میزند هی نگاهم را هی عبورام را

اینجا کمرم 

طاقتم انحنا گرفته است از این همه شکست 

روی این همه شیشه که به سنگ می خورد

پاشیده است

خونش زیر پای پیرزنی که چادر گل دار می پوشد

می آید با بقچه اش جارو می زند ...

صدای ـــشین ـــ رااز  کوچه

ومردی که به من پفک تعارف می کند

ومن همه ترسم از سنگی است

که به شیشه بخورد یا نخورد !

خنده می کند

سبزه های سین سفره ی  جنوب

سنگ ــ سه تیر ـــسینمای رکس

کودکی ام را در روشنائی شمع دیده ام

  خنده های به ظاهر مست گریه ها وزخمهام را

لا به لای این همه سال ـــ پشت هم

مادرانی که می میرند

دختران تقدیری که می زایند

عشقهای بچگی ام کور

در دالان مغزم خاک می خورند 

دنباله اش که می کنی  ...

بهار  فروردین را سر کشیده

بی فردا به امروز رسیده اند دخترانی که جخ  مادر  شده اند

شاید مادران دیروز پیر شوند

و من هنوز که هنوز است

پسرم ...پسر

                             فروردین ۸۶  

 برای لقمه ای ـــ نانی

    فراموش شوی 

    دریا زده  به راه بزنی

    درپی قلاب ماهی

 دیدن

        دویدن

                     خندیدن

 در ازدحام راه  رقصیدن

از اینکه بد تر نیست خدا

قسم به دروغ

   به لبهات

   که می زنی و نمی زنی دم

      از سکوت 

قسم به تین و به زیتون و  تور ماهی گیر

به گیر زانوی  حلقه های در زنجیر

برای زوال دل از در یا بریدن

 چقدر سخت است

خدای را دیدن  

 تمنا از اینکه بد تر نیست 

      کجاست ؟

             مرد ماهی گیر ...   

 از اشک و آه وآب

                گاهی سراب

       شاید به قول شاعری

     عقلم به ثانیه ها قد نمی دهد

در منتهی الیه پیاده رو

زوزه می کشم

      مثل سگی که دندان به استخوان شکسته است

     این درد دنده که دندان نمی شود

از درد سوزنی که به پشتم نشسته

آخ !

بغضم  ـ اهم ـ گاهی سراب

چرخم کنار جاده به گل گاز می زند

 از اشک وآه  و آتش و

نفرین آفتاب

   برفی به شیشه بوسه می زند

این روزها

         سراب   و آب